RSS
wtorek, 04 lipca 2017
Książkowo i kulinarnie ("Dziedzictwo"; polędwiczka w sosie ze szparagami)



Bez zbędnych słów. Lepiej bowiem skupić się na tym co dobre, co mnie mile zaskoczyło i zachwyciło zarazem. Książkowo: niesamowita powieść, która jak dla mnie mogłaby się jeszcze nie kończyć - "Dziedzictwo" autorstwa Ann Patchett. Niesamowita i bardzo wciągająca. Dawno nie czytałam tak dobrej powieści. Kulinarnie zaś: rozbudzona na nowo miłość do szparagów, dzięki pysznemu daniu właśnie z ich dodatkiem. Zielone szparagi utytłane w smacznym sosie z dodatkiem gotowanego mięsa, kruchego i przepełnionego smakiem (bez wstępnego obsmażania). Pycha, podwójna zresztą.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Książkowo: "Dziedzictwo" Ann Patchett

„Dziedzictwo” to książka, która już na samym początku przyciągnęła mnie okładką, piękną w swojej prostocie: na białym tle jest namalowanych kilka pomarańczy zaakcentowanych zielenią listków wokół. Owoce pojawiają się nie tylko na okładce, przewijają się także w trakcie czytania powieści.  Jednak nie tylko okładka zachwyca, treść również. Coś jest w tej książce, co sprawiło, że nie mogłam się od niej oderwać, mimo iż nie ma tam szybkich zwrotów akcji.

Książka zaczyna w dniu przyjęcia z okazji chrzcin małej Franny. Na uroczystości pojawia się nieproszony gość z butelką ginu w prezencie… Mieszanka owego ginu, soku z pomarańczy i samej obecności gościa to czynniki, które doprowadziły do pewnego pocałunku, a ten z kolei stał się przyczyną początku końca istnienia dwóch rodzin. Keatingowie i Cousinowie: czworo dorosłych i sześcioro dzieci, tzw. rodzina patchworkowa. Ich los, chcąc nie chcąc,  został połączony ze sobą na zawsze. Przestrzeń ok. 50 lat na prawie 400 stronach: zdrada, przyjaźń, rodzina, małżeństwo, szczęście i smutek, codzienność i  problemy jakie niesie życie. Wszystko to napisane w niebanalnym stylu.

Autorka w ciekawy sposób przedstawia historię tych dwóch rodzin. Nie ma tutaj chronologii zdarzeń, więc czasem dopiero po przeczytaniu kilkunastu zdań rozdziału, można się było zorientować, na jakim etapie ich życia jesteśmy. Historię zaś poznajemy w sposób cząstkowy, nie jest tak, że coś jest opowiedziane w trakcie jednego rozdziału od początku do końca. Pisarka zmusza nas do myślenia i łączenia faktów. Poznajemy punkt widzenia prawie każdego z bohaterów, dzięki czemu łatwiej wyrobić sobie o nich opinię. Z pewnością bardziej obiektywną, bo nikt nie jest całkowicie dobry bądź zły, każdemu z nich zdarzają się wzloty i upadki, podejmują decyzje, które nie do końca okazują się pozytywne w swoich skutkach.

Jednym z ciekawszych wątków jest ten, w którym w życiu Franny pojawia się pisarz Leo Posen. Podczas trwania ich burzliwego związku, powstaje powieść „Dziedzictwo”, której fundamentem były opowieści Franny o jej rodzinie.

„Dziedzictwo” to jedna z ciekawszych książek, jakie udało mi się w tym roku przeczytać. Urzekło mnie w niej niemal wszystko, a losy bohaterów wciąż przewijają się w mojej głowie. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć i samemu ocenić.

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kulinarnie: polędwiczka w sosie ze szparagami

Pyszny pomysł na konkretny obiad. Jest mięso - u mnie polędwiczka wieprzowa (w oryginalnym przepisie schab) i boczek, są warzywa i to sezonowe, a oprawa z sosu śmietanowego wcale nie jest ciężka. Z dodatkiem ryżu bądź młodych ziemniaków, całość komponuje się naprawdę smacznie.

Przepis znalazłam tutaj.

Składniki:

500 g polędwiczki wieprzowej

2 łyżki oleju

1 cebula

3 plasterki wędzonego boczku

400 ml bulionu

pół łyżeczki kurkumy

1 łyżka sosu sojowego

1 pęczek zielonych szparagów

1 łyżka posiekanego koperku

1/3 szklanki śmietanki 30%

po ok. 1 łyżeczce mąki pszennej i ziemniaczanej

Przygotowanie:

  • W szerokim garnku na oleju podsmażam pokrojone w kosteczkę cebulę i boczek. Wlewam bulion, dodaję kurkumę, sos sojowy i zagotowuję.
  • Polędwiczkę kroję na ok. 1 cm plasterki i wkładam w gotujący się bulion. Po zagotowaniu garnek przykrywam, zmniejszam ogień i gotuję przez ok. godzinę aż mięso będzie kruche.
  • Odłamuję grube i zdrewniałe końce szparagów. Resztę łodyg płukam i kroję na plasterki, zachowując w całości główki.
  • Szparagi wrzucam do garnka z mięsem i zanurzam je w wywarze. Gotuję przez ok. 2 minuty, następnie wlewam śmietankę i dodaję posiekany koperek, zagotowuję.
  • Aby zagęścić sos należy dodać do garnka przez sitko obydwie mąki (na początek po pół łyżeczki każdej), zagotować. W razie potrzeby dodać nieco więcej mąki.
poniedziałek, 05 czerwca 2017
Co nowego na półce z książkami

1. "Świat dla ciebie zrobiłem" Zośka Papużanka

"Świat dla ciebie zrobiłem", to dwanaście opowiadań o codzienności i o tym, co ona z sobą najczęściej niesie. Autorka pozwala nam podejrzeć codzienność bohaterów, ich maleńkie światy, problemy, rozterki, emocje. Z każdym opowiadaniem dociera do nas fakt, że nie da się żyć w całkowitym osamotnieniu, bez rodziny i znajomych, ponieważ to właśnie relacje międzyludzkie nas definiują. Książka jest oryginalna, napisana intrygującym stylem, chwilami bardzo poetyckim. Warto po nią sięgnąć, jedna z lepszych książek, jakie ostatnio czytałam. 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2. "Smak zdrowia" Agnieszka Maciąg

Książki Agnieszki Maciąg kupuję w ciemno. Po prostu wiem, że zawsze w nich znajdę coś dla siebie, jeśli nie dla ciała, to dla ducha. Za każdym razem, kiedy czytam jej słowa, czy to w książce, czy na blogu, podziwiam ją za pozytywne podejście do życia. Dużo w niej wiary, dobrej energii, cierpliwości i spokoju. Niesamowita jest, po prostu.

"Smak zdrowia" na razie kilkakrotnie przewertowałam. Lektura dopiero przede mną, ale już czuję, że to skarbnica wiedzy. W książce jest sporo przepisów na naturalne leki, zdrowe napoje i potrawy. Dużo w niej holistycznego podejścia do życia i zdrowia, a to ostatnimi czasy bardzo sobie cenię. Warto.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3. "Rekin i baran" Marta i Adam Biernat

"Rekin i baran" to debiut dwójki blogerów, Marty i Adam Biernat. Książka szczegółowo opisuje życie na Islandii i zwyczaje jej mieszkańców. Bardzo często w książce przywoływane są wątki historyczne, które miały istotny wpływ na los Islandii. Dużo miejsca zajmują również opisy niezwykłej przyrody. Momentami książka wciąga i nie pozwala się od siebie oderwać, ale są fragmenty, które nieco nużą. Dużym plusem są zdjęcia: przepiękne, przesiąknięte mglistą i tajemniczą aurą.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4. "Happy detoks" Kasia Bem

"Happy Uroda", to druga książka Kasi Bem. O pierwszej pisałam m. in. tutaj. Druga część nie odbiega jakością od pierwszej. Jest w niej dużo przydatnych informacji na temat tego, jak zadbać o siebie w naturalny sposób, jak odmłodnieć, jak dobrze poczuć się we własnym ciele. Autorka przedstawia w książce programy holistycznej metamorfozy (weekendowy, tygodniowy i 21-dniowy). W książce jest dużo jogi, jogi twarzy, nowe przepisy na zdrowe posiłki i naturalne kosmetyki.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5. "Sekretny dziennik Laury Palmer"

"Sekretny dziennik Laury Palmer" nie trafił w mój gust. O ile serial "Miasteczko Twin Peaks" czarował tajemniczością i sprawiał, że z niecierpliwością chciało się obejrzeć kolejny odcinek, to książka jest już zupełnie z innej bajki. Dziennik zaczyna się w dniu 22 lipca 1984 roku, kiedy Laura obchodzi swoje dwunaste urodziny i jest prowadzony prawie do ostatnich chwil jej życia. Jej zapiski czyta się jak gdyby pisała je dojrzała kobieta, a nie dwunastolatka; słownictwo i opisy są często dość wulgarne. Przyznaję, ze książkę czytało się ciężko i raczej nie czerpałam żadnej literackiej przyjemności z jej czytania.

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

niedziela, 28 maja 2017
Ostatnie majowe dni (syrop z kwiatów czarnego bzu)

Maj już się kończy. Mało było w nim słońca i ciepła. Te ostatnie dni wydają się jednak nadrabiać stracony czas....

U mnie jest jak jest. Trudno skupić się na pozytywnych myślach. To naprawdę cholernie ciężka robota (Chciałabym przestać myśleć o chorobach, umieraniu, nieszczęściach, kiepskiej pracy, braku perspektyw, niespełnionych ambicjach, badaniach, nieudanych rekrutacjach, mijającym czasie, szpitalach, izbach przyjęć, smutku, bólu, zimnie, pieniądzach, przyszłości, planach, karierze której nie ma, o tym co trzeba, co powinnam, co się może stać. - doubleespresso)... Cytując Małgorzatę Halber, naprawdę chciałoby się czasami "z rozmachem mieć wszystko w dupie", bo to naprawdę wychodzi zdrowiej. Nie wiem tylko, czy potrafię wreszcie się przestać zamartwiać WSZYSTKIM.

W ramach wzmacniania pozytywnego myślenia, zaczytuję się w dobrych książkach oraz gotuję i piekę z tego, co maj ma najlepszego do zaoferowania. Niedawno wyciągnęłam z piekarnika ciasto z rabarbarem. Będzie idealne do popołudniowej kawy wypitej na słonecznym balkonie, podczas czytania ciekawej lektury.

Udanej niedzieli :)

Czarny bez powolutku zaczyna kwitnąć. Warto zatem poszukać jego kwiatów, gdzieś z dala od dróg i spróbować sił w robieniu syropu z owych kwiatów (ewentualnie można zrobić wino z kwiatów czarnego bzu - klik). Pyszny, prosty i bajecznie pachnący :) Można go dodawać do napojów, deserów, a w czerwcu, obficie polewać nim truskawki ;)

Przepis znalazłam tutaj.

Składniki:

20-40 baldachów czarnego bzu

1 kg cukru

sok z 1 cytryny

1 litr wody

 Przygotowanie:

  • Kwiaty należy zbierać w suchy, słoneczny dzień. Kwiatostany należy zrywać delikatnie i równie delikatnie układać je w koszyku. Warto pamiętać, aby nie zrywać zbyt wielu kwiatów z tego samego drzewa. Po przyniesieniu ich do domu, rozkładamy je na papierze, aby ewentualne owady mogły się ewakuować ;) Z reguły wszelkie prace z tego typu darami natury, przeprowadzam na balkonie. Nie warto potrząsać baldachami, bo pozbywamy się wtedy cennego pyłku kwiatowego. 
  • Następnie, bezpośrednio nad naczyniem, w którym będę przygotowywać syrop, odcinam kwiaty bzu tak, aby zachować jak najmniejsze części zielonych gałązek. Im więcej kwiatów, tym mocniejszy produkt końcowy.
  • Po oberwaniu kwiatów, przygotowuję zalewę: zagotowuję wodę z cukrem i sokiem z cytryny i zalewam wrzątkiem kwiaty. Wszystkie powinny być pokryte syropem. Przykrywam naczynie i odstawiam na 2-4 dni, delikatnie mieszając zawartość naczynia raz dziennie.
  • Po tym czasie dokładnie filtruję syrop i przelewam do wyparzonych butelek. Jeśli planuję dłuższe przechowywanie syropu, wtedy go pasteryzuję (można go zagotować przed wlaniem do butelek). Syrop pasteryzowany można przechowywać w piwnicy, niepasteryzowany w lodówce. Po otwarciu - zawsze w lodówce.


Tagi: napoje
17:56, milka1204
Link Komentarze (5) »
niedziela, 14 maja 2017
Jest jak jest (wiosenna sałatka z kaszą jaglaną ze szparagami, suszonymi pomidorami i fetą)

Ostatnio przeczytałam mądre słowa na Instagramie u Blimsien: "Często jest tak, że złościmy się na chorobę, irytujemy się. A ona ma coś ważnego do powiedzenia. Bardzo nie lubię sformułowania "walka z chorobą" bo ja nie chcę walczyć. Wierzę, że wszystko co mi się przydarza jest dla mnie, a nie za karę. Nawet jeśli ten prezent jest na maksa niewygodny, przyjmuję go i zrobię z niego coś dobrego." Staram się też tak podejść do tego, co mi się przytrafiło. Swoje zazwyczaj negatywne myślenie na tematy ogólne (nie tylko związane ze zdrowiem), staram się teraz ukierunkowywać na pozytywną stronę. Nie jest łatwo się nie smucić, nie poddawać, nie marudzić. Jednak chcę spróbować przyjąć ten "niewygodny prezent" od losu, jako coś, co pozwoli mi odmienić poniekąd moje życie.

Staram się wrócić do swoich "lepszych" nawyków żywieniowych, odkryłam też niedawno rewelacyjną stronę Sutrę Serca, wracam do praktykowania jogi, czytam dobrą i wartościową literaturę dotyczącą holistycznego podejścia do zdrowia i życia. Pewne sprawy nadal idą mi słabo, często zdarza się pochlipać, posmutać, ulegam też kaprysom związanym z jedzeniem czegoś, co mi nie służy. Jednak wiem, że wszystko się ułoży, że warto powalczyć o siebie.

Wiosną nachodzi mnie ochota na robienie sałatek. Warzywniaki kuszą zielonym kolorem i aż chce się coś zrobić w kuchni z tych skarbów, które owe warzywniaki mają do zaoferowania. Tym razem padło na sałatkę, która tak naprawdę nie musi być tylko sałatką, ale równie dobrze, może być skonsumowana na ciepło, jako najzwyklejszy posiłek. Zależy wyłącznie od nas, czy chcemy owe danie zjeść na ciepło, czy na zimno, w formie sałatki. Wybrałam sałatkową postać. Jest smaczna, syci, od czasu do czasu chrupnie - jak dla mnie idealna. Spróbujcie, póki jeszcze można dostać szparagi.

Przepis znalazłam tutaj. Troszku tam pozmieniałam po swojemu, a tak poza tym, od razu zrobiłam ją z podwójnej ilości składników.

Składniki:

1 szklanka (200 g) kaszy jaglanej

600 ml wody lub bulionu

ok 14 zielonych szparagów

8 kawałków suszonych pomidorów ze słoiczka

4 łyżki oleju ze słoiczka z suszonymi pomidorami lub oliwy

4 łyżki posiekanego szczypiorku

6 łyżek posiekanej mięty

40-50 g pestek dyni (ewentualnie słonecznika lub pinii)

4 łyżeczki soku z cytryny

sól i pieprz

ser typu feta  - pokrojony w kosteczki; ilość wg uznania



Przygotowanie:

  • Do garnka wsypuję kaszę i prażę ją przez ok. 5 minut, co chwilę mieszając. Wlewam wodę lub bulion. Doprawiam solą, świeżo zmielonym pieprzem i dodaję 2 łyżki oleju z suszonych pomidorów. Przykrywam i gotuję pod przykryciem przez ok 15 minut lub do miękkości kaszy (u mnie trochę dłużej).
  • Na 5 minut przed końcem gotowania dodaje szparagi (wcześniej należy je opłukać, odłamać twarde jasne końce, łodyżki pokroić na 3 cm kawałki). Mieszam kaszę ze szparagami, przykrywam garnek i gotuję wszystko przez ostatnie 5 minut.
  • Po ugotowaniu wykładam kaszę do miski i mieszam widelcem.
  • Do kaszy dodaję resztę składników: pokrojone suszone pomidory, posiekany szczypiorek, miętę, lekko zrumienione na patelni pestki dyni, wszystko skrapiam sokiem z cytryny i resztą oleju lub oliwy, doprawiam solą i świeżo zmielonym czarnym pieprzem, mieszam i posypuję fetą. Można dodać więcej aromatycznej oliwy.

sobota, 22 kwietnia 2017
Co u mnie i cała reszta ("Czas burzy" i ajuwerdyjskie ciasteczka owsiane)

Święta minęły błyskawicznie. Może to i lepiej? Pogoda nie dopisała, padał śnieg, chwilami deszcz, było zimno i jakoś niespecjalnie chciało się wychodzić na dłuższe spacery... Jedyne co cieszyło, to spotkanie z Rodzicami, bliskimi, wspólne rozmowy, pyszne jedzenie i domowe ciepło. Poza tym, cały "właściwy" aspekt Świąt i celebrowanie Zmartwychwstania, był gdzieś obok mnie... Trochę mi żal, trochę nie. Jak byłam pogubiona, tak dalej jestem.

Wiosna nie rozpieszcza. Było zaledwie kilka przyjemnych dni, reszta bardziej przypomina jesień lub wczesne przedwiośnie. Mogłabym nie wychodzić spod koca. Też tak macie? Niestety nie ma tak dobrze, trzeba wstać rano, iść do pracy i podejmować działania, by jako-tako wyglądały te dni. Nie jest łatwo niestety, mimo najlepszych chęci. Zdrowie coś nie bardzo dopisuje, wracają moje koszmary z przeszłości i związane z tym obawy i lęki. Czasem trudno skupić myśli na czymkolwiek innym, kiedy w głowie jak echo powtarza się jedno straszne słowo :( No nie jest lekko.

Dzień urodzin minął zaskakująco dobrze. Pamiętali Ci co powinni (hmm, a raczej Ci, którzy po prostu mają mnie w sercu). To miłe, kiedy obdarowują mnie ciepłymi słowami i upominkami tak bardzo osobistymi, mającymi ze mną wiele wspólnego. To o czymś świadczy i cieszę się, że mam takie osoby obok siebie....

Kończąc moje smęcenie, zapraszam na krótką recenzję książki i przepis na ciacha :)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Książkowo: "Czas burzy" Adrian Grzegorzewski

"Czas burzy" to kontynuacja losów bohaterów "Czasu tęsknoty". Przyznaję, że nie czytałam pierwszej części. Na szczęście, nie jest to problemem podczas czytania jedynie jej kontynuacji, bo wcześniejsze wydarzenia są przypominane w trakcie czytania lektury. Dzięki temu wiemy pokrótce, co się wydarzyło w pierwszej części książki.

Czytając opis z tyłu okładki, spodziewałam się typowej, wyciskające łzy historii miłosnej i trochę się tego obawiałam. Na szczęście tematyka uczucia w czasach wojny nie była dominująca. Dużo w tej powieści historii, ale nie nudnej, nie przepełnionej suchymi faktami i datami, z jakimi często mieliśmy do czynienia na lekcjach historii. W książce dużo się dzieje, a wojnę i jej okrucieństwo poznajemy przez doświadczenia zwykłych ludzi. Podczas czytania, przychodzi refleksja, że gdybyśmy urodzili się w tamtych czasach, musielibyśmy żyć tak jak oni: przeżywać wojnę na co dzień, walczyć o przetrwanie, o bliskich, o ojczyznę, podejmować decyzje, które mogłyby się często okazać dramatyczne w skutkach...

Bardzo spodobał mi się sposób przedstawienia przez autora postaci kobiecych. Marta i Swieta, to silne kobiety, które w wojennej rzeczywistości musiały wiele przejść i znaleźć w sobie wiele siły, by walczyć o każdy dzień.

"Czas burzy" to książka, której nie czyta się lekko i przyjemnie. Opisuje bowiem trudny i bolesny temat rzeczywistości wojennej. Jednak warto po nią sięgnąć, bo jest to wartościowa pozycja. 

Na koniec dodam tylko, że szukając informacji o autorze, natrafiłam na jego wywiad na jednym z portali internetowych. Co prawda dotyczył jego pierwszej książki, ale równie dobrze, może opisywać "Czas burzy":

"(...)historia miłości Swiety i Piotra jest niezwykle istotna! Najważniejsza. Przecież o to właśnie chodzi, żeby to, co w nas najlepsze, zwyciężało w konfrontacji z najgorszą nawet rzeczywistością. Jednocześnie moja powieść nasycona jest historią i opisem wojennej rzeczywistości na tyle, że nie sposób pominąć tego wątku czytając książkę. Starałem się znaleźć w tym wszystkim równowagę tak, żeby nie spłycić tego, co chcę przekazać na temat wojny i wydarzeń z nią związanych, a jednocześnie, aby na śmierć nie zanudzić nadmiernymi szczegółami(...)". 

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kulinarnie: ajuwerdyjskie ciasteczka owsiane

Zdrowe ciasteczka istnieją ;) W jednym z numerów "Urody życia", Agnieszka Maciąg podała przepis na tzw. ajuwerdyjskie ciasteczka owsiane. Poza tym, że są zdrowe, to dodatkowo smakują, a nawet lekko "zaspokajają" pierwsze ssanie w żołądku. Idealne do chrupania przy pysznej herbacie. Robi się je bardzo szybko, co jest dużym plusem. Jeśli mamy tylko wszystkie składniki, możemy zabrać się za pieczenie, by za chwilę cieszyć się smakiem ciasteczek. Polecam :)

Składniki:

1 szklanka mąki owsianej

1,5 szklanki płatków owsianych

1/2 lub 3/4 drobnego cukru trzcinowego

1/2 szklanki masła klarowanego

1 jajko (dla wegan: 2-3 łyżki musu jabłkowego)

płaska łyżeczka sody oczyszczonej

szczypta soli himalajskiej

łyżeczka naturalnego ekstraktu z wanilii

łyżeczka cynamonu

szczypta mielonego imbiru

1/4 łyżeczki mielonych goździków

1/2 szklanki rodzynek

1/2 szklanki pestek słonecznika

1/4 szklanki suszonej żurawiny (bez cukru i słodzików)

2 łyżki ekologicznej skórki pomarańczy

Przygotowanie:

  • Ucieram masło z cukrem trzcinowym, dodaję lekko roztrzepane jajko, cynamon, goździki, imbir i sodę oczyszczoną.
  • Dodaję mąkę owsianą, płatki owsiane i pozostałe składniki. Dokładnie mieszam całość.
  • Łyżką stołową lub lekko mokrymi dłońmi formuję płaskie ciasteczka, układam je na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, zachowując między nimi odstępy, żeby podczas pieczenia się nie skleiły.
  • Piekę je 15 minut w piekarniku nagrzanym do 190 stopni C.
  • Po wyjęciu z piekarnika odstawiam, aby ostygły.



KONTAKT



Durszlak.pl Mikser Kulinarny - blogi kulinarne i wyszukiwarka przepisów



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...